Hoi

Gewoon voor jou:

<333

want je bent lief

Weekend

Godver kut kut kut godverdegodverse kut klote zooi!!!!

Ik hou van je! Echt ik hou heel veel van je.
Maar god wat haat ik die kut ziekte.

Kut dat jij je goed voelt

Jij voelt je goed. Nu echt goed. Nu echt, door mij. Of eigenlijk door geen-mij

Je bent blijkbaar beter af zonder mij ja. Dat blijkt. Want je voelt je nu pas echt goed, vast beter dan ooit tevoren. En dat dus allemaal dank zij mij of nee ... dankzij geen-mij eigenlijk dus. Want het zou natuurlijk wel gigantisch kut zijn geweest al je nu met mij zou zijn geweest. Dan had je je pas echt goed kut gevoeld.

Ik vind het kut dat jij je goed voelt ... je snapt het toch wel? Of niet?

No more lonely crazed

Het begon met jou. Of beter, het begon toen het met jou eindigde. Mijn rare gedrag bedoel ik dus.

Ik weet niet of dat helemaal waar is, want deels zal het gewoon mijn slechte kant zijn, maar dan openbaarde het zich voor het eerst toen het fout ging tussen jou en mij. Het verlies was blijkbaar nog moeilijker dan door te gaan zoals het was toen. Maar we konden niet doorgaan. Jij kon het niet op dat moment en ik kon daar niet meer tegen. Toch was het eigenlijk nog moeilijker om je kwijt te raken.

Ik vraag me ook af of ik je ooit wel helemaal kwijt ben geweest. Is er ooit een moment geweest dat het definitief voorbij was. Dat we allebei de overtuiging hadden dat het nooit meer goed zou komen? Jij hebt je momenten gehad dat je niks meer zag zitten en dat waren nu juist weer de momenten die mij sterkte in de gedachte dat het goed was dat we niet meer samen waren. Dat klinkt hard maar is waarheid. Jij weet dat ook.

Maar nu dan toch weer samen. Niet verrassend zeggen de meeste mensen. En sommigen zeggen juist dat het wel verrassend was. Het maakt mij niet uit wat het is, want ik voel nu weer wat ik 2 jaar geleden voelde. Ik voel weer dat het goed is en dat het zo hoort te zijn. Misschien nog steeds verre van perfect maar dan wel samen verre van perfect.

En het belangrijkste woord daarin is 'samen' en in ieder geval niet meer lonely crazed ...

Gelukkig

Ik ben gelukkig, geloof ik.

Ik ben nu wel gelukkig maar niet helemaal. Want ik geloof ook wel dat ik het weer niet goed heb gedaan. Ik geloof ook wel dat ik jou nu weer onnodig heb gekwetst. Ik geloof ook wel dat ik het weer anders had moeten doen.

Ik geloof ook dat ik daarom niet gelukkig ben. Want ik geef wel om je. Of nee, ik ben wel gek op je. Maar misschien geloof jij dat nu ook niet meer.

En ik zou het niet zeggen, maar toch: het spijt me ... <3

En je blog begrijp ik niet

"Doe nou maar wat je hart je ingeeft"

Maar wat nou als dat wat mijn hart mij ingeeft er altijd voor zorgt dat het weer een puinhoop wordt?

Ja precies! Het is zo makkelijk gezegd. Doe wat je hart je ingeeft. Maar wat mijn hart mij ingeeft zorgt er ook altijd weer voor dat er van alles uit de hand gaat lopen en ik in no time weer voor 'drama' zorg. Ja drama. Daarom maar weer een blog.

"Ik ben nog steeds gek op je". Ik zei het. Ik deed dus wat mijn hart mij ingeeft, namelijk jou vertellen dat ik gewoon stapelgek op je ben. Volgens mij weet je dat trouwens best, maar jij hebt er niks aan. Jij kan er ook niks mee want het blijft toch bestaan dat we niet bij elkaar gaan passen, we geen tijd hebben voor elkaar en gewoon allebei iets anders willen, maar toch.

"Losing dreams you've come to care about". Ik kijk steeds weer. Nee niet als een obsessie. Zo erg is het nou ook weer niet, maar soms even, als ik weg wil dromen. Een droom waar ik om ben gaan geven. Je veegt je tranen weg en kijk 'mij' even recht aan. Ik vind je echt ontzettend mooi dan. Ik zie je, kijk naar je en droom weg. Mijn droom, wat mijn hart mij ingeeft. Jij dus. Ik vind je mooi en lief en geweldig. In mijn droom vindt jij dat ook van mij en kruip je in mijn armen om mij niet meer los te laten and again you get me through the night.

Bwuh wat is het heet

Leuk hoor zo'n hele zolder voor mijzelf en Eva, maar het is hier op dit moment gewoon niet uit te houden zo heet. De hele dag heeft de zon driftig op het dak staat schijnen en daarmee de temperatuur op mijn kamer opvoerend tot een ondragelijk hoogtepunt: ik kan niet slapen *boos*

Ik lig wel in bed, zo min mogelijk aan, dekbed van mijn bed af. Eva is geevacueerd (leuk woordgrapje ook) naar één verdieping lager, de kamer van mijn ouders zodat zij tenminste lekker kan slapen.

Het voordeel van wakker liggen is natuurlijk wel dat je de tijd hebt om eens goed na te denken. Is het trouwens een teken van boven dat dan nu de clip van Michael Jackson 'She's out of my live' voorbij komt, want dat lag ik mij dus wel af te vragen eigenlijk. Ik weet het niet. Het is gewoon anders. Het ene moment denk ik dat je het leuk vind om contact te hebben met mij en het volgende denk ik weer dat het meer een soort van morele verplichting is voor jou dat je nog met mij praat. Ik heb het nog nooit meegemaakt dat iemand zo ver weg kan zijn en dan mij toch het gevoel kan geven op hele korte kleine vlugge momenten dat je toch heel dichtbij bent.

O ja, ik zet het wel van mij af, want het is mij wel duidelijk, maar toch ik wou dat dat niet hoefde. Zeker nu niet meer!

Nou ja, in mijn gedachten kan ik tenminste bepalen dat het met jou samen beter is dan ooit. Dat wilde ik gewoon even opschrijven, want dat is wat ik nu doe en verder ga doen, tot ik dan uiteindelijk toch in slaap val, hopelijk één waarbij ik heerlijk droom!

Zal het dan toch nog ooit

Ik vond het fijn dit weekend. In jouw nieuwe huis.

Ik weet dat je het graag anders wilde. Het was je bedoeling dat er een huisje zou komen waar we dan samen zouden kunnen wonen. Voorlopig gaat dat dus niet lukken en we laten het allebei wel los, maar allebei kunnen we het toch ook niet echt vergeten op sommige momenten.

Vanochtend was zo'n moment. Ik nog in bed want ik mocht blijven liggen van jou. Jij ging er uit voor Eva. Ik lig niet meer te slapen, want dat kan ik dan toch niet. Ik hoor je praten tegen Eva en hoor hoe je bezig bent met haar, haar verzorgd en vervolgens ben ik waarschijnlijk toch nog weer even in slaap gevallen, want het volgende moment kom jij met Eva op je arm de slaapkamer in om mij wakker te maken. Ik zie jullie samen naar mij lachen en dat was dus zo'n moment.

Ergens in mij blijft iets dat schreeuwt, dat wil ik voor altijd.

Stop smiling at me

Je lach is leuk, maar verward me

Ik zag het wel hoor. Ik kwam voorbij en keek jouw kant op. Ik geloof dat ik jouw ogen wel zocht. Keek jij toevallig? Je lachte, weer. En je lach is echt leuk.

Maar ja ...

Misschien maar beter niet

“(in de rij zitten :P) Kom je langs? ;)”

Waar is de Melkweg eigenlijk? Ik heb het net voor de zekerheid maar even gegoogled en ik weet het nu dus wel te vinden. Op de motor zou het helemaal makkelijk zijn, maar met de trein en de tram moet ook wel lukken, maar..

Hoe serieus ben je als je dat vraagt? Ik zou je dat eigenlijk moeten vragen maar dan gaat het gesprek misschien weer een kant op die ik juist wil vermijden. Maar ik vraag het mij dus wel af. Want er staat een :P en een ;) en dat zou kunnen betekenen dat je een grapje maakt. Maar het kan ook dat je net doet alsof je een grapje maakt maar het wel leuk zou vinden. En met wie ben je daar eigenlijk? Is het dan wel leuk als ik kom? Of ben je alleen en is het daarom leuk als ik kom? Wil je dat ik gewoon kom? En als ik kom, wat dan? Snap je ook dat als ik kom dat misschien om een andere reden is dan dat voor jou de reden zou zijn om te willen dat ik kom? Of zijn die redenen wel hetzelfde nu?

*zucht*

Ik word gek van mijzelf. Hoe stom is het eigenlijk dat 3 simpele woorden “Kom je langs” zoveel verwarring kunnen stichten bij mij? Ik word niet gek van mijzelf. Ik ben al gek

Nou ja nog 1 vraag dan: waarom ben je zo verdomde leuk <3

Als dromen werkelijkheid waren

en de werkelijkheid was niet meer dan een vervelende droom
dan zou alles perfect zijn. Want ik droom van jou.
In mijn droom ben je bij mij.

In mijn droom lachen we samen,
zoenen we samen,
vrijen we samen.
In mijn droom ben jij van mij.

Dromen is heerlijk
totdat ik wakker word
en wij niet samen lachen
niet samen zoenen
en niet samen vrijen

Want de werkelijkheid is dat jij niet van mij bent

I wish <3

En nu jank ik weer

Ik jank weer ...

Ik jank om wat jij zegt. 'Je verdient meer dan mij'. Maar wat nu als jij gewoon bent wie ik wil? Dan maakt het toch niet meer uit of ik wel of niet meer zou verdienen? Want ik ben gewoon waanzinnig verliefd op jou geworden. Je hebt mijn hart gestolen en nu geef je het weer terug. Het boeit mij niet wat ik verdien. Het boeit mij alleen wat ik wil en wat ik wil ben jij.

Jij zou het mij niet kunnen geven zeg je, maar ik denk dat je dat wel zou kunnen. Nu misschien niet, want we willen inderdaad allebei iets anders. Jij wil niet vast. Jij wil niet klef. Jij wil vrij zijn om je dagen te vullen met alles behalve mij. En ik wil mijn dagen vullen met jouw liefde. Ik wil wakker worden met de gedachte dat ik van jou ben en jij van mij.

Ik vecht wel tegen mijn tranen. Want eigenlijk vertel ik je naar haar toe te gaan. Ik weet dat je het niet gaat doen, maar toch doe ik mijn best om je het in te laten zien. Maar ik dring je mijn mening op. En jou mening is anders. Dus ook bij haar.

Ik ben je kwijt, maar wat je mij niet kan afnemen is dat jij nu bij mij bent, al is het dan alleen maar in mijn gedachten.

Numisikjou. eigenlijk...

Ik geloof je

Ik geloof je als je zegt dat je verliefd op mij was

Helaas 'was'. En niet 'ben'. Maar dat ligt aan mijzelf. Al mag ik dat geloof ik ook niet zeggen. Het klopt gewoon dat wij niet samen hetzelfde willen. En het klopt gewoon dat ik dus niet de juiste keuze ben voor jou. En ook ben jij nu niet de juiste keuze voor mij, helaas. Ik zou het anders willen, maar jij misschien ook wel? Of je wilde het misschien anders.

Ik blijf voorlopig gewoon aan jouw denken. En van je dromen. Want dat is heerlijk. In mijn dromen zijn wij perfect voor elkaar. In de werkelijkheid helaas niet. Dus blijf ik dromen, van jou. Zeg dus niet dat ik iets beters kan krijgen, want dat wil ik helemaal niet. Ik geloof dat ook niet.

Ik wil jou en daarmee ben jij dus het beste <3

Was jij dan wel verliefd op mij ???

Want ik begrijp er helemaal niets meer van.

Je schrijft de mooiste dingen over gevoelens maar het gaat altijd over gevoelens voor anderen. Of gaat het weer alleen maar over vriendschap? Ik snap je gewoon niet. Misschien heb ik je nooit begrepen? Misschien heb ik het ook verkeerd begrepen toen jij zei "ik vind je leuk"? En misschien heb jij mij verkeerd begrepen toen ik zei dat ik stapelgek op je was.

Ik weet het niet. Ik hou maar mijn mond, maar steeds meer krijg ik het gevoel dat het voor jou niet zo 'echt' was als dat het voor mij was en dat gevoel wil ik niet

En die kriebels in mijn buik moeten gewoon oprotten

Feest

Het is feest maar waarom ben ik niet vrolijk?

Een retorische vraag. Er spoken zoveel vragen door mijn hoofd. En er is een drang om 1 vraag juist te stellen. Maar die vraag weet ik niet. Ik voel dat die vraag er is, maar hij wordt maar niet concreet. Vaag, op 1 letter na vraag en dat speelt zich nu af in mijn hoofd. Er ontbreken letters om de vraag te stellen. Hele woorden. Ik voel dat de vraag er is en ik weet dat ik hem wil stellen, maar ik krijg de vraag niet rond.

Ik zou 100 vragen kunnen stellen. Maar al die vragen zijn onzinnig zonder het antwoord op de belangrijkste vraag, die ik niet weet te stellen.

Stiekem hoop ik dat ik nog iets van je hoor. Want ik heb je niet meer gesproken. Niet meer na die keer. Die laatste keer. Logisch, want daarvoor is het ook een laatste keer. Maar ik wil niet dat het een laatste keer is. Ik hoop dat ik nog iets van je hoor. Vandaag misschien, maar je zal er wel niet aan denken. Misschien weet je niet eens dat het feest is. Jij zal wel vrolijk zijn of doen, maar niet omdat het feest is.

Als ik mijzelf al niet begrijp, hoe moet een ander het dan snappen?

Het is wat het is

En blijkbaar is het voor mij anders.

Maar misschien ben ik ook wel anders. Ik ben niet wat anderen zijn denk ik. Het blijkt. Wat ik wil, willen anderen blijkbaar niet. Wat ik denk, denken anderen niet. Wat ik voel, voelen anderen niet. Soms lijkt het even zo te zijn.

Het lijkt het één maar het blijkt het ander.

Je was echt voor mij en hoop. Ik hoopte op jou.
Maar blijven hopen is moeilijk.
Dag lief. Ik ga je missen <3

En dus verandert er niets
en blijf ik zoveel meer willen
geven
dan ik geef

Ik dacht dat jij het wilde hebben want dat zei je

Onzeker

Ik checkte bijna dagelijks je blog, want je zou weer eens wat schrijven. Jij zou ook wat schrijven over mij, dacht ik. Ik checkte je blog gisteren en je had iets geschreven.

Het was verwarrend. Ging dit over mij? Na een mailtje zei je van niet, maar ik snapte het nog steeds niet. Je gaf geen uitleg behalve dat je misselijk werd. Van MIJ? Ik weet het niet. Je vertelt het niet. Je vertelt me niets. Je bent op msn en ik spreek je aan, maar nog voordat ik iets kan zeggen begin je enthousiast te vertellen over weer iets heel anders. Je bent vervolgens stil en weg en als je terugkomt ga je verder met enthousiast zijn, maar niet over mij. Ik ben blij voor je hoor en hoop dat het lukt. Maar op dat moment verwachte ik iets anders.

Ik wacht op iets, maar ik weet gewoon niet wat. Wat verwacht ik nu eigenlijk van jou? Ik denk dat ik mijzelf voor de gek houd zoals ik soms denk dat jij mij voor de gek houdt. Dat er een moment komt waarop je mij zal uitlachen om mijn domheid dat ik iets verwachtte van jou. Ik wacht, op iets, nog steeds. Maar er komt maar niets. En dat maakt mij onzeker

Net als jij. Jij maakt mij ook onzeker. Want wat wil jij nou van mij? Ik ben er toch voor je? Ik ben er altijd voor je en zal er altijd voor je zijn. Maar wat verwacht jij van mij? Ik ben bang voor jou. Bang voor je liefde die mij elke keer weer pijn doet. Natuurlijk hou ik van je. Dat heb ik altijd al gedaan en zal dat altijd blijven doen. Maar jij en ik weten dat dat niet voldoende is voor ons. Of is alles nu anders? Voel jij je nu bedreigd? Zoals ik dat al talloze keren voelde?

Als we maar geen ruzie maken, maar dat doen we wel. Ook van jou verwachtte ik iets anders nu. Maar ben ik dan zo onredelijk. Ik doe alles voor je en verwacht zo weinig terug, maar jouw armen om mij heen als ik huil ... dat mag ik toch wel verwachten van jou?

Waarom kan ik nooit duidelijk maken wat ik verwacht? Jullie maken mij onzeker en dat verwacht ik niet van jullie

<33>

And the winner is ...

De grote zwarte auto komt aanrijden en stopt precies op het juiste plekje voor de rode loper. De achterdeur gaat open en achter die deur zit ik. Zodra de deur opengaat beginnen de fotografen te flitsen. Ik stap uit in mijn lange glimmende galajurk en ik moet toegeven dat het me nog niet eens slecht staat. Ik word verblind door de fotografen en ik lach maar omdat je lachend nu eenmaal beter op de foto staat. Van achter de fotografen klinkt gejuich van publiek. Net alsof ik populair ben, maar natuurlijk gaat het niet om mij, maar om haar.

Ik ben bij de uitreiking van de musicalawards en ik mocht met haar mee. Zij is nu de grote ster. Zij komt na mij uit de auto. Ik kijk naar haar. Ze straalt als een grote ster. Ze is geweldig mooi. Ook zij is nu gekleed in een zwarte galajurk, de schouders bloot, de contouren van haar borsten duidelijk waarneembaar terwijl de rest van haar lichaam verhuld is. Ze is werkelijk waar geweldig mooi. Zij is de grote ster en ik, ja ik, ik mocht met haar mee.

Buiten de auto op de rode loper pakt ze mijn hand. "Ik vind het eng", fluistert ze zachtjes. Ik houd mijn mond want volgens mij vind ik het nog veel enger en ik weet dat als ik nu ga praten er toch alleen maar onzin uitkomt. Ik pak haar hand een klein moment nog even steviger vast en vervolgens lopen we samen over de rode loper naar binnen. Ik heb mij van mijn leven nog niet zo trots gevoeld als nu, want er is een reden dat ik met haar mee mocht. Zij is namelijk mijn liefde, mijn vriendin en mijn vriendin is de grote ster vanavond. En dus ben ik trots op haar.

In de zaal worden we naar onze plaatsen gewezen. We gaan zitten en genieten van de avond. Het is leuk en zij zingt zo ongeveer alles mee. Maar het moment van de prijsuitreiking nadert en de spanning neemt toe. Op het podium wordt nu alles klaar gemaakt voor de belangrijkste prijs, de musicalster van het jaar, de prijs die zij kan winnen en volgens mij gaat winnen. Ze pakt weet mijn hand en kruipt een klein beetje tegen mij aan. "We kunnen nu zeker niet gaan zitten zoenen hè", fluister ik tegen haar. Ze moet lachen want alle camera's zijn inderdaad op 'ons' gericht en daarbij gaat het natuurlijk niet om mij.

Het moment is nu echt gekomen. Op het podium staan twee bekende nederlanders met een grote envelop in hun hand semi leuke grappen te maken. In die envelop moet haar naam staan. Het kan niet missen, want zij is de grote ster. Dan wordt het stil. Eén van de bekende nederlanders heeft de taak gekregen de envelop te openen terwijl de andere de eer gekregen de magische woorden te spreken, "En de winnaar is", nog even blijft het stil. Jij knijpt nu heel hard in mijn hand en ik word bang dat als je nog harder knijpt mijn lachende gezicht een van pijn doortrokken gezicht zal worden. Maar natuurlijk ga jij winnen. "De winnaar is ...." dan klinkt voor heel nederland haar naam. Zij, de grote ster. Lachend sta je op en loop je naar het podium om je prijs in ontvangst te nemen. Je straalt met dat gouden beeldje in je handen en ik zit in de zaal heel erg trots te zijn op jou. Je straalt van geluk en je bent nu mooier dan ooit te voren.

Ik word wakker en vlagen van mijn droom komen door in de realiteit. Want ja het is natuurlijk een droom. Het is natuurlijk een droom dat jij mij meeneemt naar de uitreiking van de musicalawards in de toekomst en het is natuurlijk een droom dat jij mijn vriendin bent

<3

De mooie lieve leuke prinses met donkere krullen

Er was eens een klein blond meisje en de vooroordelen over blond meisjes klopten blijkbaar bij haar, want dit kleine blonde meisje was erg goed in staat om domme dingen te doen. Toch was niet alles wat ze deed dom, want soms, heel soms deed ze ook nog wel eens lief.

Op een dag zat het kleine blonde meisje te praten met de prinses met de donkere krullen. Het kleine blonde meisje vond de prinses met de donkere krullen erg lief. Maar ja, ze was wel een prinsesje natuurlijk en die hebben natuurlijk geen interesse in gewone kleine blonde meisjes. Maar die ene dag was het anders. Want de prinses met de donker krullen zei ineens zomaar tegen het kleine blonde meisje dat ze haar eerst wel leuk vond. En toen ging het kleine blonde meisje vertellen hoe leuk ze de prinses met de donker krullen wel niet vond. En de prinses met de donkere krullen vroeg toen leuk of leukleuk. Dus toen bekende het kleine blonde meisje dat ze de prinses met de donkere krullen leukleuk vond en ze gingen steeds liever tegen elkaar doen.

Bij een echt sprookje zou er dan nu staan "en ze leefden nog lang en gelukkig" maar het kleine blonde meisje was dus ook een dom blondje, want voor ze het wist had ze het al weer verpest bij de prinses met de donkere krullen. Hoe zeer de prinses met de donkere krullen ook haar best deed, het kleine domme blondje had haar pijn gedaan en dat kon ze toch niet zomaar vergeten. Dus gingen de prinses met de donkere krullen en het kleine domme blondje allebei een andere kant op.

Tot op een dag het kleine domme blondje de prinses met de donkere krullen weer tegenkwam en de prinses met de donkere krullen zomaar opeens zei dat ze het kleine blonde meisje miste. Ze maakte het kleine blonde meisje daarmee heel erg blij, want stiekem kon het kleine blonde meisje de mooie prinses met de donkere krullen ook niet vergeten. En dus maakte de mooie prinses met de donkere krullen het kleine blonde meisje weer blij.

Het kleine blonde meisje denkt heel veel aan de mooie prinses met de donkere krullen en ze gaat haar alleen maar mooier, liever en leuker vinden. Het kost het kleine blonde meisje nogal veel moeite om haar gevoelens een beetje in bedwang te houden, want hoewel de mooie prinses met de donkere krullen het kleine blonde meisje wel lief vind, houdt de mooie prinses met de donkere krullen nu eenmaal niet zo van klef gedoe. Het kleine blonde meisje zal dus nog veel moeten leren en daar gaat ze ook heel erg haar best voor doen, want het kleine blonde meisje is echt heel erg gek op de mooie prinses met de donkere krullen. Zelfs zo gek dat ze heel veel aan de mooie prinses met de donkere krullen denkt en soms droomt van de mooie prinses met de donkere krullen.

In haar dromen is het kleine blonde meisje heel erg gelukkig samen met de mooie prinses met de donkere krullen en vertelt ze haar hoe lief de mooie prinses met de donkere krullen wel niet is. Ze knuffelen elkaar en ze zoenen elkaar. Soms zelfs vrijen ze met elkaar en in haar dromen is het kleine blonde meisje het gelukkigste blonde meisje van de hele wereld, dankzij de mooie prinses met de donkere krullen.

Het kleine blonde meisje hoopt nu heel erg dat ze ook het gelukkigste blonde meisje gaat worden als ze wakker is ...

wantikbenstapelgekopjou

In or out

Picture this, een leuk niets zeggend msn gesprekje tussen mij en .... (van wie de naam natuurlijk geheim is). Niets zeggend tot opeens dit:

jets zegt: brb
.... zegt: oke
.... zegt: [ikmisje. eigenlijk...]
jets zegt: biw

En daarna was het even stil, maar niet voor lang natuurlijk, want al snel schoot ik in de bitchmode en begon .... haarfijn duidelijk te maken hoe stom het eigenlijk wel niet was dat ze mij miste en dat ze dat toch zelf zo had besloten en dat het eerder moest zijn dat ik haar miste omdat ik steeds maar op haar mailtjes zat te wachten en dat ik het allemaal wel verwerkt had bla bla bla, maaaaaaar:

Wat ik niet vertelde was dat mijn hart begon te huppelen toen ik die drie aanelkaargeschrevenwoorden las, dat mijn buik begon te kriebelen omdat ik haar gewoon echt geweldig leuk vind en dat mijn hoofd knalrood werd omdat ze eigenlijk gewoon heel lief is

Dus tsja, I'm a bitch en zeg gewoon de stomme dingen, maar je maakte mij heel erg blij met die drie aanelkaargeschrevenwoordjes. eigenlijk

<33

Wegwerpliefde

Het wordt al standaard

Elke avond kijk ik in mijn mail, hopende op een berichtje van jou. Elke avond voor niets. Maar vanavond niet. Ik zie je naam, dikgedrukt, een ongelezen mailtje van jou.

Mijn hart huppelt heel even, tot ik het mailtje open en zie wat je schrijft

Ik ben wegwerpliefde. De houdbaarheidsdatum op mijn hart is weer verlopen. Neem het maar mee, want ik heb het niet meer nodig. Ik wil mijn hart niet meer, want elke keer gaat het alleen maar meer pijn doen.

Ik was je dus toch niet waard blijkbaar

Still wondering why

The story continues

Het houdt nooit op. Ik zal altijd stomme dingen blijven doen.

Weer 2 slachtoffers, voor de ene is het niet voor het eerst en voor de ander is het misschien nog niet te laat. Zij kan nog hard wegrennen en dat zal ze ook wel doen nu

Ik ben gewoon een enorme trut

al weet ik deze keer wel wat ik fout deed

And I wonder why

Waarom verkloot ik altijd alles?

Het ergste is dat ik het verkloot, maar soms niet eens weet wat ik fout doe. Ik heb jou blijkbaar pijn gedaan. Ik heb iets gedaan waarmee ik je raak. Maar dat is nooit mijn bedoeling geweest.

Waarom ontplof ik dan?

Ik zeg weer de verkeerde dingen. En volgens mij denk jij dat ik ze meen. Ik kom zo stoer over, maar voel me nu klein, heel erg klein. Ik zeg dat je moet verdwijnen, maar eigenlijk schreeuw ik gewoon blijf bij mij

Zijn er twee Jetskes?

Het moet haast wel. Want dit kan ik niet zijn. Dit wil ik niet zijn. Ik wil de Jetske zijn die lief is, die de dingen schrijft, zoals ik ze eerst voor jou schreef. Niet meer persé op die manier, want dat is voorbij.

De andere Jetske zit nu in haar hoekje ... te wachten op liefde ...

Ik mis je echt wel ... maar dat zal je waarschijnlijk nooit meer lezen.

Wachtkamer

4 stoelen op een rij en er tegenover nog 4. Hard plastic. Een tafel met oude tijdschriften en een piepende deur. Aan de muur een paar posters waarvan de randen omkrullen. Sommige posters lijken wel ouder dan ik. Ik wacht

Ik spreek haar weer.
Ik ben terug en het voelt fijn
maar anders
Het is ook anders maar toch ook weer niet helemaal
Het heeft een heel ruim half jaar geduurd voordat ik je naam weer kon schrijven. Ik dacht je naam wel regelmatig, vooral bij die foto die ik nog steeds heb. Die foto die het toen deed.
Jij schrijft nu ook mijn naam, want dat had je nooit gedaan. Ik ben blij dat je mijn naam schrijft, maar het kost je moeite. Dat is mijn schuld.

Ik ben alleen in de wachtkamer en wacht
Op het belletje of de zoemer
en ik weet niet op wat ik nog meer wacht
Ik weet niet wat het is. Misschien is het belletje wel stuk.

Ik wacht

Ik wil ...

Ik wil
zoveel meer
geven

Ja veel meer geven vooral

Maar wie wil het hebben?

Ik heb werkelijk geen idee
wie ik het moet geven

dus blijf ik
zoveel meer willen geven
dan ik nu geef