Onzeker

Ik checkte bijna dagelijks je blog, want je zou weer eens wat schrijven. Jij zou ook wat schrijven over mij, dacht ik. Ik checkte je blog gisteren en je had iets geschreven.

Het was verwarrend. Ging dit over mij? Na een mailtje zei je van niet, maar ik snapte het nog steeds niet. Je gaf geen uitleg behalve dat je misselijk werd. Van MIJ? Ik weet het niet. Je vertelt het niet. Je vertelt me niets. Je bent op msn en ik spreek je aan, maar nog voordat ik iets kan zeggen begin je enthousiast te vertellen over weer iets heel anders. Je bent vervolgens stil en weg en als je terugkomt ga je verder met enthousiast zijn, maar niet over mij. Ik ben blij voor je hoor en hoop dat het lukt. Maar op dat moment verwachte ik iets anders.

Ik wacht op iets, maar ik weet gewoon niet wat. Wat verwacht ik nu eigenlijk van jou? Ik denk dat ik mijzelf voor de gek houd zoals ik soms denk dat jij mij voor de gek houdt. Dat er een moment komt waarop je mij zal uitlachen om mijn domheid dat ik iets verwachtte van jou. Ik wacht, op iets, nog steeds. Maar er komt maar niets. En dat maakt mij onzeker

Net als jij. Jij maakt mij ook onzeker. Want wat wil jij nou van mij? Ik ben er toch voor je? Ik ben er altijd voor je en zal er altijd voor je zijn. Maar wat verwacht jij van mij? Ik ben bang voor jou. Bang voor je liefde die mij elke keer weer pijn doet. Natuurlijk hou ik van je. Dat heb ik altijd al gedaan en zal dat altijd blijven doen. Maar jij en ik weten dat dat niet voldoende is voor ons. Of is alles nu anders? Voel jij je nu bedreigd? Zoals ik dat al talloze keren voelde?

Als we maar geen ruzie maken, maar dat doen we wel. Ook van jou verwachtte ik iets anders nu. Maar ben ik dan zo onredelijk. Ik doe alles voor je en verwacht zo weinig terug, maar jouw armen om mij heen als ik huil ... dat mag ik toch wel verwachten van jou?

Waarom kan ik nooit duidelijk maken wat ik verwacht? Jullie maken mij onzeker en dat verwacht ik niet van jullie

<33>