And I wonder why

Waarom verkloot ik altijd alles?

Het ergste is dat ik het verkloot, maar soms niet eens weet wat ik fout doe. Ik heb jou blijkbaar pijn gedaan. Ik heb iets gedaan waarmee ik je raak. Maar dat is nooit mijn bedoeling geweest.

Waarom ontplof ik dan?

Ik zeg weer de verkeerde dingen. En volgens mij denk jij dat ik ze meen. Ik kom zo stoer over, maar voel me nu klein, heel erg klein. Ik zeg dat je moet verdwijnen, maar eigenlijk schreeuw ik gewoon blijf bij mij

Zijn er twee Jetskes?

Het moet haast wel. Want dit kan ik niet zijn. Dit wil ik niet zijn. Ik wil de Jetske zijn die lief is, die de dingen schrijft, zoals ik ze eerst voor jou schreef. Niet meer persé op die manier, want dat is voorbij.

De andere Jetske zit nu in haar hoekje ... te wachten op liefde ...

Ik mis je echt wel ... maar dat zal je waarschijnlijk nooit meer lezen.

Wachtkamer

4 stoelen op een rij en er tegenover nog 4. Hard plastic. Een tafel met oude tijdschriften en een piepende deur. Aan de muur een paar posters waarvan de randen omkrullen. Sommige posters lijken wel ouder dan ik. Ik wacht

Ik spreek haar weer.
Ik ben terug en het voelt fijn
maar anders
Het is ook anders maar toch ook weer niet helemaal
Het heeft een heel ruim half jaar geduurd voordat ik je naam weer kon schrijven. Ik dacht je naam wel regelmatig, vooral bij die foto die ik nog steeds heb. Die foto die het toen deed.
Jij schrijft nu ook mijn naam, want dat had je nooit gedaan. Ik ben blij dat je mijn naam schrijft, maar het kost je moeite. Dat is mijn schuld.

Ik ben alleen in de wachtkamer en wacht
Op het belletje of de zoemer
en ik weet niet op wat ik nog meer wacht
Ik weet niet wat het is. Misschien is het belletje wel stuk.

Ik wacht