"Doe nou maar wat je hart je ingeeft"

Maar wat nou als dat wat mijn hart mij ingeeft er altijd voor zorgt dat het weer een puinhoop wordt?

Ja precies! Het is zo makkelijk gezegd. Doe wat je hart je ingeeft. Maar wat mijn hart mij ingeeft zorgt er ook altijd weer voor dat er van alles uit de hand gaat lopen en ik in no time weer voor 'drama' zorg. Ja drama. Daarom maar weer een blog.

"Ik ben nog steeds gek op je". Ik zei het. Ik deed dus wat mijn hart mij ingeeft, namelijk jou vertellen dat ik gewoon stapelgek op je ben. Volgens mij weet je dat trouwens best, maar jij hebt er niks aan. Jij kan er ook niks mee want het blijft toch bestaan dat we niet bij elkaar gaan passen, we geen tijd hebben voor elkaar en gewoon allebei iets anders willen, maar toch.

"Losing dreams you've come to care about". Ik kijk steeds weer. Nee niet als een obsessie. Zo erg is het nou ook weer niet, maar soms even, als ik weg wil dromen. Een droom waar ik om ben gaan geven. Je veegt je tranen weg en kijk 'mij' even recht aan. Ik vind je echt ontzettend mooi dan. Ik zie je, kijk naar je en droom weg. Mijn droom, wat mijn hart mij ingeeft. Jij dus. Ik vind je mooi en lief en geweldig. In mijn droom vindt jij dat ook van mij en kruip je in mijn armen om mij niet meer los te laten and again you get me through the night.

Bwuh wat is het heet

Leuk hoor zo'n hele zolder voor mijzelf en Eva, maar het is hier op dit moment gewoon niet uit te houden zo heet. De hele dag heeft de zon driftig op het dak staat schijnen en daarmee de temperatuur op mijn kamer opvoerend tot een ondragelijk hoogtepunt: ik kan niet slapen *boos*

Ik lig wel in bed, zo min mogelijk aan, dekbed van mijn bed af. Eva is geevacueerd (leuk woordgrapje ook) naar één verdieping lager, de kamer van mijn ouders zodat zij tenminste lekker kan slapen.

Het voordeel van wakker liggen is natuurlijk wel dat je de tijd hebt om eens goed na te denken. Is het trouwens een teken van boven dat dan nu de clip van Michael Jackson 'She's out of my live' voorbij komt, want dat lag ik mij dus wel af te vragen eigenlijk. Ik weet het niet. Het is gewoon anders. Het ene moment denk ik dat je het leuk vind om contact te hebben met mij en het volgende denk ik weer dat het meer een soort van morele verplichting is voor jou dat je nog met mij praat. Ik heb het nog nooit meegemaakt dat iemand zo ver weg kan zijn en dan mij toch het gevoel kan geven op hele korte kleine vlugge momenten dat je toch heel dichtbij bent.

O ja, ik zet het wel van mij af, want het is mij wel duidelijk, maar toch ik wou dat dat niet hoefde. Zeker nu niet meer!

Nou ja, in mijn gedachten kan ik tenminste bepalen dat het met jou samen beter is dan ooit. Dat wilde ik gewoon even opschrijven, want dat is wat ik nu doe en verder ga doen, tot ik dan uiteindelijk toch in slaap val, hopelijk één waarbij ik heerlijk droom!