Feest

Het is feest maar waarom ben ik niet vrolijk?

Een retorische vraag. Er spoken zoveel vragen door mijn hoofd. En er is een drang om 1 vraag juist te stellen. Maar die vraag weet ik niet. Ik voel dat die vraag er is, maar hij wordt maar niet concreet. Vaag, op 1 letter na vraag en dat speelt zich nu af in mijn hoofd. Er ontbreken letters om de vraag te stellen. Hele woorden. Ik voel dat de vraag er is en ik weet dat ik hem wil stellen, maar ik krijg de vraag niet rond.

Ik zou 100 vragen kunnen stellen. Maar al die vragen zijn onzinnig zonder het antwoord op de belangrijkste vraag, die ik niet weet te stellen.

Stiekem hoop ik dat ik nog iets van je hoor. Want ik heb je niet meer gesproken. Niet meer na die keer. Die laatste keer. Logisch, want daarvoor is het ook een laatste keer. Maar ik wil niet dat het een laatste keer is. Ik hoop dat ik nog iets van je hoor. Vandaag misschien, maar je zal er wel niet aan denken. Misschien weet je niet eens dat het feest is. Jij zal wel vrolijk zijn of doen, maar niet omdat het feest is.

Als ik mijzelf al niet begrijp, hoe moet een ander het dan snappen?