Als dromen werkelijkheid waren

en de werkelijkheid was niet meer dan een vervelende droom
dan zou alles perfect zijn. Want ik droom van jou.
In mijn droom ben je bij mij.

In mijn droom lachen we samen,
zoenen we samen,
vrijen we samen.
In mijn droom ben jij van mij.

Dromen is heerlijk
totdat ik wakker word
en wij niet samen lachen
niet samen zoenen
en niet samen vrijen

Want de werkelijkheid is dat jij niet van mij bent

I wish <3

En nu jank ik weer

Ik jank weer ...

Ik jank om wat jij zegt. 'Je verdient meer dan mij'. Maar wat nu als jij gewoon bent wie ik wil? Dan maakt het toch niet meer uit of ik wel of niet meer zou verdienen? Want ik ben gewoon waanzinnig verliefd op jou geworden. Je hebt mijn hart gestolen en nu geef je het weer terug. Het boeit mij niet wat ik verdien. Het boeit mij alleen wat ik wil en wat ik wil ben jij.

Jij zou het mij niet kunnen geven zeg je, maar ik denk dat je dat wel zou kunnen. Nu misschien niet, want we willen inderdaad allebei iets anders. Jij wil niet vast. Jij wil niet klef. Jij wil vrij zijn om je dagen te vullen met alles behalve mij. En ik wil mijn dagen vullen met jouw liefde. Ik wil wakker worden met de gedachte dat ik van jou ben en jij van mij.

Ik vecht wel tegen mijn tranen. Want eigenlijk vertel ik je naar haar toe te gaan. Ik weet dat je het niet gaat doen, maar toch doe ik mijn best om je het in te laten zien. Maar ik dring je mijn mening op. En jou mening is anders. Dus ook bij haar.

Ik ben je kwijt, maar wat je mij niet kan afnemen is dat jij nu bij mij bent, al is het dan alleen maar in mijn gedachten.

Numisikjou. eigenlijk...

Ik geloof je

Ik geloof je als je zegt dat je verliefd op mij was

Helaas 'was'. En niet 'ben'. Maar dat ligt aan mijzelf. Al mag ik dat geloof ik ook niet zeggen. Het klopt gewoon dat wij niet samen hetzelfde willen. En het klopt gewoon dat ik dus niet de juiste keuze ben voor jou. En ook ben jij nu niet de juiste keuze voor mij, helaas. Ik zou het anders willen, maar jij misschien ook wel? Of je wilde het misschien anders.

Ik blijf voorlopig gewoon aan jouw denken. En van je dromen. Want dat is heerlijk. In mijn dromen zijn wij perfect voor elkaar. In de werkelijkheid helaas niet. Dus blijf ik dromen, van jou. Zeg dus niet dat ik iets beters kan krijgen, want dat wil ik helemaal niet. Ik geloof dat ook niet.

Ik wil jou en daarmee ben jij dus het beste <3

Was jij dan wel verliefd op mij ???

Want ik begrijp er helemaal niets meer van.

Je schrijft de mooiste dingen over gevoelens maar het gaat altijd over gevoelens voor anderen. Of gaat het weer alleen maar over vriendschap? Ik snap je gewoon niet. Misschien heb ik je nooit begrepen? Misschien heb ik het ook verkeerd begrepen toen jij zei "ik vind je leuk"? En misschien heb jij mij verkeerd begrepen toen ik zei dat ik stapelgek op je was.

Ik weet het niet. Ik hou maar mijn mond, maar steeds meer krijg ik het gevoel dat het voor jou niet zo 'echt' was als dat het voor mij was en dat gevoel wil ik niet

En die kriebels in mijn buik moeten gewoon oprotten

Feest

Het is feest maar waarom ben ik niet vrolijk?

Een retorische vraag. Er spoken zoveel vragen door mijn hoofd. En er is een drang om 1 vraag juist te stellen. Maar die vraag weet ik niet. Ik voel dat die vraag er is, maar hij wordt maar niet concreet. Vaag, op 1 letter na vraag en dat speelt zich nu af in mijn hoofd. Er ontbreken letters om de vraag te stellen. Hele woorden. Ik voel dat de vraag er is en ik weet dat ik hem wil stellen, maar ik krijg de vraag niet rond.

Ik zou 100 vragen kunnen stellen. Maar al die vragen zijn onzinnig zonder het antwoord op de belangrijkste vraag, die ik niet weet te stellen.

Stiekem hoop ik dat ik nog iets van je hoor. Want ik heb je niet meer gesproken. Niet meer na die keer. Die laatste keer. Logisch, want daarvoor is het ook een laatste keer. Maar ik wil niet dat het een laatste keer is. Ik hoop dat ik nog iets van je hoor. Vandaag misschien, maar je zal er wel niet aan denken. Misschien weet je niet eens dat het feest is. Jij zal wel vrolijk zijn of doen, maar niet omdat het feest is.

Als ik mijzelf al niet begrijp, hoe moet een ander het dan snappen?

Het is wat het is

En blijkbaar is het voor mij anders.

Maar misschien ben ik ook wel anders. Ik ben niet wat anderen zijn denk ik. Het blijkt. Wat ik wil, willen anderen blijkbaar niet. Wat ik denk, denken anderen niet. Wat ik voel, voelen anderen niet. Soms lijkt het even zo te zijn.

Het lijkt het één maar het blijkt het ander.

Je was echt voor mij en hoop. Ik hoopte op jou.
Maar blijven hopen is moeilijk.
Dag lief. Ik ga je missen <3

En dus verandert er niets
en blijf ik zoveel meer willen
geven
dan ik geef

Ik dacht dat jij het wilde hebben want dat zei je

Onzeker

Ik checkte bijna dagelijks je blog, want je zou weer eens wat schrijven. Jij zou ook wat schrijven over mij, dacht ik. Ik checkte je blog gisteren en je had iets geschreven.

Het was verwarrend. Ging dit over mij? Na een mailtje zei je van niet, maar ik snapte het nog steeds niet. Je gaf geen uitleg behalve dat je misselijk werd. Van MIJ? Ik weet het niet. Je vertelt het niet. Je vertelt me niets. Je bent op msn en ik spreek je aan, maar nog voordat ik iets kan zeggen begin je enthousiast te vertellen over weer iets heel anders. Je bent vervolgens stil en weg en als je terugkomt ga je verder met enthousiast zijn, maar niet over mij. Ik ben blij voor je hoor en hoop dat het lukt. Maar op dat moment verwachte ik iets anders.

Ik wacht op iets, maar ik weet gewoon niet wat. Wat verwacht ik nu eigenlijk van jou? Ik denk dat ik mijzelf voor de gek houd zoals ik soms denk dat jij mij voor de gek houdt. Dat er een moment komt waarop je mij zal uitlachen om mijn domheid dat ik iets verwachtte van jou. Ik wacht, op iets, nog steeds. Maar er komt maar niets. En dat maakt mij onzeker

Net als jij. Jij maakt mij ook onzeker. Want wat wil jij nou van mij? Ik ben er toch voor je? Ik ben er altijd voor je en zal er altijd voor je zijn. Maar wat verwacht jij van mij? Ik ben bang voor jou. Bang voor je liefde die mij elke keer weer pijn doet. Natuurlijk hou ik van je. Dat heb ik altijd al gedaan en zal dat altijd blijven doen. Maar jij en ik weten dat dat niet voldoende is voor ons. Of is alles nu anders? Voel jij je nu bedreigd? Zoals ik dat al talloze keren voelde?

Als we maar geen ruzie maken, maar dat doen we wel. Ook van jou verwachtte ik iets anders nu. Maar ben ik dan zo onredelijk. Ik doe alles voor je en verwacht zo weinig terug, maar jouw armen om mij heen als ik huil ... dat mag ik toch wel verwachten van jou?

Waarom kan ik nooit duidelijk maken wat ik verwacht? Jullie maken mij onzeker en dat verwacht ik niet van jullie

<33>