No more lonely crazed

Het begon met jou. Of beter, het begon toen het met jou eindigde. Mijn rare gedrag bedoel ik dus.

Ik weet niet of dat helemaal waar is, want deels zal het gewoon mijn slechte kant zijn, maar dan openbaarde het zich voor het eerst toen het fout ging tussen jou en mij. Het verlies was blijkbaar nog moeilijker dan door te gaan zoals het was toen. Maar we konden niet doorgaan. Jij kon het niet op dat moment en ik kon daar niet meer tegen. Toch was het eigenlijk nog moeilijker om je kwijt te raken.

Ik vraag me ook af of ik je ooit wel helemaal kwijt ben geweest. Is er ooit een moment geweest dat het definitief voorbij was. Dat we allebei de overtuiging hadden dat het nooit meer goed zou komen? Jij hebt je momenten gehad dat je niks meer zag zitten en dat waren nu juist weer de momenten die mij sterkte in de gedachte dat het goed was dat we niet meer samen waren. Dat klinkt hard maar is waarheid. Jij weet dat ook.

Maar nu dan toch weer samen. Niet verrassend zeggen de meeste mensen. En sommigen zeggen juist dat het wel verrassend was. Het maakt mij niet uit wat het is, want ik voel nu weer wat ik 2 jaar geleden voelde. Ik voel weer dat het goed is en dat het zo hoort te zijn. Misschien nog steeds verre van perfect maar dan wel samen verre van perfect.

En het belangrijkste woord daarin is 'samen' en in ieder geval niet meer lonely crazed ...