Het lijntje is gebroken

Het is definitief en we zeggen maar dat het goed is.

Het lijntje is nu echt gebroken. You are free to go ... without me.

Ik hou van je <3

Ik moet je nu loslaten

Even was je weer heel dichtbij.

Met alles dat ons in de weg zou staan. We waren het even vergeten. Bewust. We zetten het allemaal aan de kant. Om voor even dichtbij elkaar te zijn. Voor even, een moment of een dag. Een tijd. Een jaar. Het maakte niet uit. Dat zouden we wel zien. Het kwam weer terug en je kwam heel dichtbij ... totdat zij er weer was.

Zondag avond ... Ik lees haar blog. Jij hebt het ook gelezen. Ik praat niet zelf met je maar ik zie jouw letters op het scherm. Ik zie dat je schrijft over onmogelijkheden. Heel herkenbaar. Maar ik zie ook dat je schrijft over liefde. Het schrijven over liefde neemt toen en het schrijven over onmogelijkheden wordt steeds minder. Het wordt steeds waziger, want het doet pijn. Ik voel je weer wegglijden. Je gaat naar haar ... ik zie het door mijn tranen heen.

Ik moet je nu loslaten. Het is beter zo. Goed zal het nooit zijn, voor mijn gevoel niet. Het draait zich nu om. Iets dat zo goed voelt, kan zijn fout zijn. Zo was het steeds. Zo was mijn beleving en ook die van jou. Het draait zich nu om. Iets dat zoveel pijn doet, kan niet goed zijn. Zo is het nu. Maar stiekem weten we allebei, dat het weliswaar goed voelde maar in normale opvattingen eigenlijk gewoon fout was. Dus weten we nu ook dat dit weliswaar pijn doet, maar misschien toch wel goed is, of beter. Je kiest voor haar. Ik hoop dat zij zich realiseert wat dat betekent ... en ik hoop dat jullie gelukkig worden ...

Ik laat je los ...