Voor jou en haar

4 weken geleden was het allemaal ineens over. Deels was het al te verwachten. Je kon het zien aankomen. Deels was het ook wel te verwachten, maar op een andere manier. Eén hele domme actie was de oorzaak, maar eigenlijk ook weer niet. Er lag veel meer aan ten grondslag. De domme actie blijft dom, maar het is verkeerd om te zeggen dat dat de oorzaak was. It wasn't ment to be anymore. Lang leek het wel zo te zijn, moest het zo zijn, misschien kon het zo zijn, maar het lukte gewoonweg niet. Ik kan het haar niet verwijten, want zij kan ook niet anders, maar ik ook niet meer. Ik heb mijn best gedaan en het was dus niet genoeg.

Alles wat er buiten haar om gebeurde, waarom gebeurde dat? Dat had toch ook nooit gebeurd als zij voldoende was geweest? Zij heeft het maximale gegeven dus nee, ik kan het haar nooit verwijten. Dat wil ik ook niet, want zij is nog altijd verreweg het beste dat mij ooit is overkomen. En er is niemand in de wereld van wie ik meer houd dan van haar. Maar waarom toch altijd die drang? Zonder die drang waren we er gekomen. Ik weet het zeker. Maar die drang was er steeds maar weer, bij mij en dus is het mij wel te verwijten. En dat doen jullie ook ... terecht.

Het beste dat haar ooit is overkomen. Ben ik dat? Ik denk het niet. Het beste overkomt haar nu, denk ik en stiekem hoop ik het. Voor haar maar ook voor jou. Het leek soms alsof jij tussen haar en mij instond en dan vooral voor mijn gevoelens. De gevoelens die ik voor jou had en ook nog steeds heb. Gevoelens die ik eigenlijk niet mocht hebben en misschien ook nooit zo had gehad als het tussen haar en mij helemaal goed was geweest. Het is dus niet dat het met haar niet lukte door mijn gevoelens voor jou, maar die gevoelens voor jou waren er uiteindelijk toch omdat het met haar niet lukte. Zo zie ik het. Het leek misschien zo alsof jij tussen ons instond, maar nu wordt langzaam maar zeker duidelijk dat het wellicht anders was. Ik stond tussen jullie in. Nu ben ik weg en zie wat er gebeurd. Misschien wel het beste dat haar gaat overkomen. Het zou zomaar kunnen en het doet mij pijn, maar als ik mij dan realiseer dat ik het was die jou en haar tegenhield, meer onbewust dan bewust, dan is het goed dat dit nu allemaal gebeurd. Wat ik heb gedaan is nog steeds fout, maar ergens is het dus goed dat het is gebeurd want anders was het tussen jullie misschien ook niet gebeurd. Die gedachte geeft mij ook een bepaalde rust. Ik gun jou heel veel en haar, ja haar gun ik alles wat goed is. Ik denk dat jij goed bent, voor haar.

Mag ik alsjeblieft wel in jullie leven blijven?