4 uur verder. Ik lig in mijn bed. Wanhopig, want de pijn is te veel. Ik weet dat ik sterk moet zijn. Jij zal nu sterk zijn, zoals jij altijd veel sterker bent geweest dan ik. Ik ben drama. Waarom kan er nou nooit eens iets normaal zijn? Waarom moet het altijd zo? Waarom altijd weer die pijn.
Ik zal wel zonder je kunnen, maar ik wil het niet. We waren zo dichtbij. De film blijft spelen in mijn hoofd. Ook net weer. Het station, de omhelzing, hand in hand, je werk, je school, je huis, je kamer, je bed. Jij en ik, samen. Zonder meer samen. Ik weet dat ik je niet kan geven wat je nodig hebt en wat ik je wel kan geven blijkt steeds maar weer niet genoeg te zijn.
We waren zo dichtbij, heel dichtbij. Misschien zijn we al te ver en is het goed dat we niet verder gaan. Ik weet het niet meer. Mijn hoofd is leeg en mijn hart doet pijn, verzet zich tegen mij. Mijn hart gilt nog om jou en scheldt op mij. Mijn hart heeft gelijk, want jij bent geweldig.
Het is stom om je te laten gaan, maar je bij mij houden is oneerlijk. Je hebt het gezegd al heb je nog veel meer gezegd. Maar het is zo. Het is oneerlijk. En ik weet ook dat ik niet voor jou mag beslissen, maar ik doe het toch. Want het gaat niet alleen om jou. Elke keer als jij het moeilijk hebt, sterft er opnieuw weer iets in mij. Guild kicks in ...
Verdomme, ik had je zo graag willen laten zien en voelen dat het anders was met mij. Maar het kan niet. Het is oneerlijk. Ik heb dan alles en jij staat aan de kant. In de wachtkamer, want ik weet ook niet hoe we het verder moeten zien dan. De dingen die ik van je vraag mag ik je gewoon niet vragen en daarom moet het zo nu gaan.
Ik kan nu honderden dingen opschrijven waarom het goed is dat we niet samen zijn, maar ik voel alleen maar pijn, veel pijn. Maximale pijn ... omdat jij niet meer van mij bent en nooit van mij zal zijn ...
Ik hou van je lieve Jeny <3
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten